salma

கவிதை எழுதுவது குறித்து அவரவர்க்கும் அவரவர்க்கான காரணங்கள் இருக்கலாம். எனக்கோ இது வேறெதையும்விட ஆறுதல் அளிப்பதாக இருக்கிறது. தோல்விகளும் இயலாமைகளும் மொழியாக உருவாகும்போது ஏதோ ஒரு நிம்மதி. அது பாவனையாகவும் இருக்கலாம். தமிழில் எழுதும் பெண் படைப்பாளிகள் இன்னும் தொடவேண்டிய பரிமாணங்கள் எவ்வளவோ இருந்தாலும் தம் படைப்பின் எல்லைகளை முன்கூட்டியே திட்டவட்டமாக வரையறுத்துக்கொண்டு அதே இலக்குகளைத் திரும்பத் திரும்ப அடைந்து கொண்டிருப்பது படைப்பின் வீழ்ச்சியைக் குறிப்பதாக இருக்கிறது. அநேகப் பெண் கவிஞர்களின் கவிதைகள், கவிதையை அதன் பழக்கப் பட்டுப்போன சுற்றுப் பாதையிலிருந்து வெளிக் கொண்டுவரக் கூடியதாக இருப்பதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டிற்கு மத்தியிலேயே எனது இந்தக் தொகுப்பும் வெளிவருகிறது.

தனக்குள்ளேயே வசிக்க நேர்ந்துவிட்ட நீண்ட தனிமையும், எனது மொழியும் கூடி இங்கே கவிதைகளாக உருவாகியிருக்கின்றன. நவீன கவிதை, சொற்களின் வழியே எழுந்து சொல்லுக்கு எதிராகவே போராடி மெளனத்தை அடைவதாக இருக்கிறது. வாசகன் கவிதையின் இடைவெளியில் அந்த மெளனங்களைப் பூர்த்திசெய்து அனுபவம்கொள்ளும்போது கவிதை வெற்றி பெறுகிறது.

எனது பெரும்பலான கவிதைகளின் பாடுபொருளாகத் தனிமை மட்டுமே இருப்பதும், குறிப்பிட்ட சில் புள்ளிகளைச் சுற்றியே கவிதைகள் உருவாகிருப்பதும் அலுப்பூட்டுவதாக இருக்கலாம். அதைப் பற்றி எனக்கு வருத்தமில்லை. திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதன் மூலம் உங்களுக்கு ஏற்படும் சங்கடத்திலிருந்தே இக்கவிதைகளை நீங்கள் அடையக் கூடும். ஒருவேளை இவை தனிப்பட்ட ஒருவரின் தன்னுணர்வாக மட்டுமே அர்த்தம் பெறுமெனில் அதை எனது மொழியின் போதாமையாகவே புரிந்துகொள்வேன்.